Siyah, beyaz beliren gözlerimde…
Acının anlamı yaşar, canlı ölümlerde!
Ağıtlarda bir haykırış, geçmişe…
Gözyaşları dinse de, bitmek bilmez hayat, acılar ile geleceğe!
Uzaklar da, çok uzaklar da bir ülke. Siyah, beyaz çocuklar iç içe…
Niye bu ayırım daha uzak ülkelerde!
Gülmek bir haykırış yaşadıkları saatlerde, gülmeyi anlayacak kadar uzun bir ömre sahipler ise…
Bir hastalık onlarca çocukta, gözlerinde korku! Siyah olmaları suç mu?
Virüs taşıyan bedenlerinde!
Yerleri belirsiz, yüzlerce beden nerede?
Beyaz olmaları suç mu? Yaşamaya çalıştıkları ama yaşayamadıkları yerlerde!
…
Buğulanan kulak titremeleri, yankı yapar ufacık bedenlerinde!
Anne diyemeden, gözlerini kapatmak hayata…
4 yaş büyüğü, daha bisiklet tutmayan elleri ile, taşır birkaç aylık kardeşinin cansız bedenini kucağında!
Taşımaya çalışır, patlamaya devam eden bombaların arasında!
Ağlayan sesinde;
- Anne!
Peki bu çocukların suçu ne?
Anne, babalarının çocukları olmak mı?
Anne, babalarının milletlerinde var olmak mı?
Dedelerinden de büyüklerinin yaptıkları katliamlar mı?
ya da geçmişten bugüne alışagelmişliğin de, bir katliam içinde yaşamak mı?
…
Bomba sesleri,
Bomba yıkıntıları arasında büyümeyi başaracak çocukların,
Şansı var mı?
Şans bumu?
…
Günün ilk saatlerinde doğan güneşin batmasında suçlu aramıyoruz artık!
Batmasını seyredenlerin, tekrar doğmasını engelleyenlerin sabahında kim suçlu olacak?
Gözünden, yaşadıklarına akan yaşların, çaresizliğe büktüğü dudaklarına ulaştığı anda,
kan bulaşmış kollarında, kardeşinin cansız bedenini taşıyan 4 yaşındaki çocuğun, fotoğrafını çeken gazeteci,
Yılın,
belki yüzyılın fotoğrafı,
ödülünü alırken;